De casting van de film leek slim met het oog op de diverse afzetmarkten, maar was ook zeer bizar: zoals sommige critici opmerkten, werd Mifune vooral gecast in een rol die gemodelleerd leek naar het voorbeeld van genre-icoon Lee van Cleef: hij is een stoïcijnse figuur die geen spier vertrekt en slechts wacht op het juist moment om zijn wapentuig boven te halen en hardhandig orde op zaken te stellen. Tegelijkertijd werd de platinablonde Zwitserse Ursula Andress gecast als een typisch Latijnse, heetgebakerde schone. Omdat Mifune’s rol al aan de zwijgzame kant was, werd de normaal gesproken eveneens zwijgzame Bronson geacht een praatgraag type neer te zetten, blufferig en niet al te snugger. Wellicht was de casting van Delon nog wel het meest bizar: landgenoten als Jean-Louis Trintignant, Robert Hossein en Johnny Halliday waren hem (met redelijk succes) voorafgegaan, maar de hautaine en gesofistikeerde  Delon leek wel de laatste Franse acteur die men met het westerngenre in verband zou brengen. Maar hij lijkt zich kostelijk te vermaken als de charmante, geheel in het zwart geklede Gauche (hij doet alles met de linkerhand)en heeft duidelijk veel geoefend in het goochelen met de revolver.

Soleil Rouge is geen meesterwerk, het gegeven van twee tegengestelde figuren die op elkaar zijn aangewezen, is overbekend, maar er zijn talrijke verwikkelingen en er wordt van alles bijgesleept (van prostituees tot indianen) om de vaart erin te houden. Het slot, gesitueerd in een rietveld, is bovendien een opwindend schouwspel. Ook deze film is voor een prikje te koop in diverse warenhuizen en speelgoedwinkels. Voor wie geen al te hoge eisen stelt houdt van een stevige dosis bloedige actie, valt de aankoop te overwegen.