Een groep mensen is te gast op het landgoed van een rijke kerel. De buurman is een professor die onderzoek doet naar de wederopstanding van de doden. Niet veel later staan de doden écht op. Verschrikkelijke, bloeddorstige zombies hebben het nu op de groep mensen voorzien...
Van veel plot is geen sprake. Dit kun je zowel positief als negatief uitleggen, maar feit is dat het niet moeilijk is om de film te volgen. Le notti del terrore draait vooral om de horror-sfeer. Deze heeft regisseur Andrea Bianchi perfect weten vast te leggen. De macabere synthesizermuziek help hierbij ook. Waar je op mag hopen bij een zombiefilm, namelijk smerige zombietaferelen, wordt sowieso geleverd.
De effecten zijn bij tijd en wijle vrij beroerd, maar het is bijna altijd smerig en/of ronduit ranzig te noemen. Vooral het gebruik van maden en wormen die leven in de schedels van de zombies zijn een goedkoop, maar zeer effectief shockmiddel. Voorts zijn de kannibalistische activiteiten in deze prent Italiaans goed vastgelegd.
Een beetje horrorfan zal zich in elk geval kostelijk vermaken met deze film. De film brengt ook nog een aardige portie humor aan de dag middels een incesteus subplot. Een jongetje van tien, op hilarische wijze gespeeld door de op dat moment vijfentwintigjarige acteur Peter Bark, geilt nogal op zijn moeder. Als zijn personage inmiddels in een zombie is veranderd, wil zijn moeder dat maar niet inzien. Totdat zoonlief na eraan gezogen te hebben moeder's tepel afbijt. Als je nu niet meteen op zoek bent gegaan naar deze film, dan weet ik het ook niet meer.
