Pas op: dit is niet de film van Quentin Tarantino. Aangezien Tarantino slechts wat losse ideetjes uit deze Italiaanse productie uit 1978 gebruikte (zelfs de titel werd – letterlijk – verbasterd), is het verband met Tarantino’s Inglourious Basterds slechts zeer gering. Niettemin wordt deze film overal aangeprezen als ‘het origineel’ van Tarantino’s nieuwste film. Ach ja, marketing is ook een vak.

In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog, worden vijf Amerikaanse soldaten voor uiteenlopende vergrijpen opgepakt en voor hun berechting naar een militaire rechtbank vervoerd. Onderweg wordt het konvooi echter bestookt vanuit de lucht en in de verwarring weten de mannen te ontsnappen. Ze gaan op weg naar de Zwitserse grens en krijgen daarbij hulp van een Duitse onderofficier van de SS, die niet meer in een (voor Duitsland) gunstige afloop van de oorlog gelooft. Door een misverstand schieten de deserteurs een groep landgenoten neer, die als Duitsers waren verkleed en speciaal waren getraind voor een riskante overval op een trein waarin een nieuwe V1-raket wordt vervoerd. De vijf besluiten de plaats in te nemen van de overledenen en onder leiding van een Britse officier brengen ze de overval op de trein tot een goed einde, maar daarbij verliezen de “onglorieuze rotzakken” wel hun leven.

The Inglorious Bastards werd geregisseerd door Enzo G. Castelleri, een soort manusje-van-alles van de Italiaanse cinema die films uit de meest uiteenlopende genres op zijn naam heeft staan, van komedies en westerns tot oorlogsfilms en thrillers. Een erg groot regisseur is de man niet, maar de meeste van zijn films bieden wel prima vermaak. Constanten in zijn oeuvre zijn ironie en harde actie. Net als de befaamde Sergio Leone speelt Enzo (hij geniet nog steeds van een blakende gezondheid) graag scènes voor: er zijn filmpjes van hem bekend, waarin hij acteurs voordoet hoe je een stevige vuistslag uitdeelt. Als jongeman heeft hij nog een blauwe maandag gebokst en de omvang van zijn bovenarmen is legendarisch: toen hij Charles Bronson eens tegen het lijf liep, nodigde hij hem uit voor een wedstrijdje armworstelen. Wie won is niet bekend.

De eerste helft van The Inglorious Bastards komt wat willekeurig over. Halverwege de film was ik bang dat ik iets gemist had: vijf mannen die op weg waren naar de Zwitserse grens, was dat alles? Ze schoten op alles en iedereen, dus saai was het zeker niet, maar in dit soort films verwacht je toch iets meer verhaal. Nadat de vijf eenmaal hun landgenoten hebben neergeschoten, krijgt Castellari zijn film ook in figuurlijke zin keurig op de rails. De overval op de geblindeerde trein (de Italiaanse titel betekent: Die Vervloekte Geblindeerde Trein, in het Italiaans klinkt dat nu eenmaal beter) is een spektaculair hoogstandje, compleet met Peckinpah-achtige slowmotion opnames. The Inglorious Bastards is vintage Castellari: de actie laat nooit af, het script is een zooitje en de humor is heerlijk baldadig. Zo bestaat het enige Engels dat de meeste leden van het Franse verzet kennen uit vulgaire krachttermen, en raken de bastards per ongeluk verzeild in een zwempartijtjes met een groepje naakte nazi meiden. Hoogstaande kunst is The Inglorious Bastards zeker niet, daarvoor is het allemaal wat te onsamenhangend, baldadig en ongeloofwaardig. Het devies moet luiden: benen op tafel, lekker genieten, en niet te veel over nadenken.