Waarom regisseur Demofilo Fidani, hier overigens onder het pseudoniem Miles Deem, de Ed Wood van de spaghettiwesterns wordt genoemd, is me na het zien van Savage Guns wel duidelijk. Sec bekeken betreft het hier namelijk een amateuristische cheapo-productie eerste klas, waarbij van enige coherentie -zowel cinematografisch als verhaaltechnisch- nauwelijks sprake is. Dit is er wat mij betreft echter een in de categorie zo slecht, dat 'ie goed is. Ik heb er vaker om moeten lachen dan bij een hoop komedies het geval is. Een hoofdpersoon die "Amen" zegt als hij iemand doodschiet en een fobie voor klapperende deuren heeft, een ridicuul saloongevecht in slow-motion, excessief zinloos geweld en een kerel die na minuten schieten opmerkt: "I think I hear shooting": Schitterend!
Qua acteerwerk werd ik getrakteerd op vertolkingen die uiteenlopen in gradaties van slechtheid, maar bovenmaats wordt het nergens. Het aan Fidani's brein ontsproten scenario slaat, naar ik vermoed althans, werkelijk nergens op. Om onbegrijpelijke redenen wordt een getuige van een moordpartij niet gedood. Deze maakt er vervolgens zijn missie van -waarom?- de verantwoordelijke boeven een voor een af te slachten. Als hij klapperende deuren ziet, raakt hij overigens in post-traumatische shock. Deze sukkel luistert naar de naam Sam Wallash en wordt gespeeld door Robert Woods, die hiermee ietwat in mijn achting steeg. Lager dan The Belle Starr Story valt echter praktisch niet te zinken; dat krijgt dus zelfs Fidani niet voor elkaar.
Hoe dan ook, kwalitatief is de prent behoorlijk slecht, daarover geen discussie. De film bevat mijns inziens echter een bevredigende hoeveelheid zeer vermakelijke momenten, die een ruime voldoende meer dan billijken. De sfeervolle muziek van Lallo Gori is overigens geweldig.
