Shaun leeft als een zombie: Zijn leven is een enorme sleur. Met name zijn vriendin heeft hier moeite mee, die hem dan ook verlaat. Hij gaat flink zuipen met zijn huisgenoot. 's morgens vroeg de volgende dag loopt hij met een gigantische kater naar de supermarkt om de hoek. Hij merkt niet dat de mensen op straat langzaam bewegende zombies zijn geworden, er ongebruikelijk veel troep op straat ligt en hier en daar in bosjes lijken liggen verscholen. Eenmaal thuisgekomen zapt hij net het nieuws over de zombies weg, maar uiteindelijk krijgt hij door wat er aan de hand is. Samen met zijn huisgenoot gaat hij op pad om zijn ex-vriendin, zijn moeder en een stelletje te redden!
Deze film is eigenlijk meer comedy dan horror. Maar de horror kenmerkt wel de film. De zombies zijn echt niet eng: ze bewegen erg langzaam dus je kan met gemak omheen rennen. Alleen het zijn er erg veel! De meesten uit het groepje worden uiteindelijk gepakt en gebeten waardoor ze zelf in zombies veranderen. Aan Shaun de pijnlijke taak om dan al zijn zombievrienden en zelfs zijn zombiemoeder dood te schieten. Het is wel een vermakelijke film, maar heb er niet te hoge verwachtingen van!
Nog net uit te kijken zonder heel veel door te spoelen of de video gewoon uit te zetten. Een enorm langdradig begin met zeer weinig actie en al helemaal geen humor, iets wat je toch verwacht als je een komedie over zombies gaat kijken. Nee als dit de standaard zou zijn voor Engelse humor, dan zou een Duitser nog meer van grappen maken snappen. Tarantino is als mens ook volledig afgeschreven, aangezien hij dit volgens de hoes de `best movie ever` vindt. Tegen het einde van de film heb je nog even hoop dat je het voorafgaande uur in ieder geval niet helemaal voor niets hebt gekeken, maar ja zoals zo vaak met hoop, het vervliegt.
