Boobytrap: Take a Hard Ride is een heel raar geval. Ik weet niet precies wat daar misging, ik denk dat men te veel wilde: er doet een groot aantal acteurs van enige naam in mee, voor wie allemaal een paar scènes moesten worden geschreven, dan krijg je al gauw een rommeltje. Van Cleef loopt maar wat rond in die film, met lange haren en een grijns op zijn gezicht. Er zit ook helemaal geen lijn in, het lijkt allemaal bij elkaar geschraapt of op een hoopje gegooid. Misschien had Margheriti er ook niet veel zin in. Ik heb me een tijdje bezig gehouden met Corbucci, ook gesproken met Italianen die hem hebben gekend en met hem hebben gewerkt. Corbucci was het liefst op een filmset, hij kon niet tegen thuis zitten en niet doen. Daarom accepteerde hij soms opdrachten voor producties zonder dat hij eigenlijk wist wat hem te wachten stond. En dan probeerde hij er wat van te maken. Soms lukte dat, soms niet. Margheriti lijkt me ook een beetje zo`n avonturier.
Yahhrrrrm: Margheriti`s films vind ik meestal aardig te pruimen. Wanneer ik zijn stijl en kunde in ogenschouw neem, vraag ik me af wat hij met Take a Hard Ride aan het doen was. Zijn signatuur is daar praktisch afwezig.
Vengeance herbergt voor mij zo`n beetje alles wat in een spaghetti Western hoort te zitten. En dat ook nog goed uitgevoerd.
Ik vind Camaso eigenlijk wel leuk bezig hier. In feite ook goed dat zijn personage niet al te veel screentime heeft. In deze dosis een aardig extraatje dat de film niet schaadt, maar juist iets toevoegt.
Boobytrap: Goeie wraakwestern ja, vooral mooie duistere scènes, je merkt dat Margheriti thuis was in het horrorgenre. Voor de verandering zou mijn cijfer nu toch lager zijn, 6,5 of 7-, zoiets. Ik vond Camasio een beetje tè maf hier, maar het is een kleurrijke kerel met een geweldige kop om geschifte types te spelen.
Yahhrrrrm: done
Yahhrrrrm: under construction