Twee broers, Bobby en Joe, hebben voor een totaal ander levenspad gekozen. Joe is in vader Berts voetsporen getreden door een carrière bij de politie na te streven. Bobby daarentegen heeft zich als manager van een discotheek in de onderwereld van New York begeven. Zijn contacten bevinden zich vooral in het circuit van de Russische maffia en drugsdealers. Daags nadat Joe een promotie krijgt, wordt hij door Russische bekenden van Bobby neergeschoten. Bobby besluit hierop de politie te helpen door de aanslagplegers op zijn broer op te sporen. Zoals te verwachten is, maakt hij hiermee weinig vrienden in de onderwereld. Het duurt dan ook niet lang voordat ze achter hem en zijn vriendin aankomen. Als bij een aanslag hun vader om het leven komt, besluiten Bobby en Joe al hun meningsverschillen aan de kant te zetten en er samen voor te zorgen dat de Russische maffie wordt opgerold.
We Own the Night is een film van de genietbare, doch weinig opheffende soort. Een misdaadfilm, die bij tijd en wijle zo langzaam is en waarin de emoties van de hoofdpersonen dusdanig regelmatig op de voorgrond staan, dat er eerder sprake is van een misdaaddrama. De acteurs leveren zonder uitzondering een prima prestatie. Vooral Joaquin Phoenix is lekker in zijn element. Het is jammer dat deze man besloten heeft zijn acteercarrière te stoppen, want hij mag toch zeker een talent genoemd worden. De sfeer die wordt neergezet is verder ook niet onaardig. Door de jaren tachtig muziek en dito aankleding heb je regelmatig het idee naar een serie uit dat decennium te zitten kijken. Toch weet We Own the Night nergens potten te breken en is het geen memorabele misdaadfilm. Het gebrek aan voldoende actie en geweld en het te trage tempo zijn hier met name debet aan.
