La Zona, dat in de prijzen viel op diverse festivals, is een allegorische film met een boodschap. Dat is wellicht al voldoende om sommige filmliefhebbers op de vlucht te jagen, maar laten we de film een eerlijke kans geven. We zijn in Mexico Stad, in een nabije toekomst: de rijken hebben zich teruggetrokken in een ommuurde wijk, La Zona, die als fort uittorent boven de verpauperde sloppenwijken van de miljoenenstad. Met haar dikke muren, afgezet met prikkeldraad, uitkijktorens en surveillerende bewakers lijkt La Zona wel een concentratiekamp, met dit verschil dat hier wordt geprobeerd om de verschoppelingen van de maatschappij buiten te sluiten, niet om ze gevangen te houden. De situatie zoals hier geschilderd, is nog geen realiteit, maar staat volgens sommigen voor de deur in veel landen in het voormalige Oostblok en de Derde Wereld. Het is duidelijk dat debuterend regisseur Rodrigo Plá niet alleen een beeld tracht te schetsen van deze nieuwe klassenstrijd, maar daar ook belangrijke uitspraken over wil doen.

Tijdens een stormachtige nacht valt een reclamebord tegen de muur van La Zona en veroorzaakt een kortsluiting waardoor het gesloten videocircuit uitvalt. Drie jongens uit de sloppenwijken zien hun kans schoon en dringen de wijk binnen. Ze plegen een overval waarbij een inwoonster van La Zona en twee jongens om het leven komen. In de chaos die ontstaat, schiet een toegesnelde inwoner van de wijk een van de bewakers neer. De bewoners besluiten het incident te verzwijgen, en zelf op zoek te gaan naar de derde overvaller, die is ontkomen en nog in de wijk ronddwaalt. Onder de volwassenen ontstaat al snel onenigheid en onrust, de jongeren zien de jacht aanvankelijk als een opwindend spel. Een eigenwijze politieman ruikt onraad en begint te zaak tegen de regels in te onderzoeken. Eén van de jongens vindt de vluchteling in de kelder van zijn ouderlijk huis en probeert hem te helpen, maar het is even moeilijk om La Zona stiekem te verlaten als er in binnen te dringen …

La Zona is wat moeilijk te beoordelen. Dankzij de prijzen en goede kritieken is de film in de normale bioscopen terechtgekomen, terwijl het eigenlijk meer een film is voor het art house circuit. Ook de trailer, die de film presenteert as een onversneden thriller, geeft een verkeerd beeld. La Zona telt een paar spannende momenten, maar is toch vooral een morele fabel. De personages hebben allen hun goede en slechte kanten, en hun reacties zijn soms erg verrassend. Zelfs de koppige politieman, die uit idealisme lijkt te handelen, blijkt bij nader inzien een notoire ruziezoeker met een gewelddadig verleden. Het script is intelligent geschreven, maar niet zo intelligent als sommige critici je willen doen geloven, en als de film voorbij lijkt, volgt er nog een sentimentele epiloog die bijna alles bederft. Ook zijn er iets te veel sfeerwisselingen, waardoor je weinig kans krijgt om je met de personages te vereenzelvigen of echt greep te krijgen op de gebeurtenissen. Door dat alles blijft La Zona een wat afstandelijk werkstuk, interessant, maar niet helemaal wat het had kunnen zijn.